Kenia - Mombassa

Mombassa - Severin Sea Lodge

vrijdag 30 december 2005 - donderdag 5 januari 2006

Erik en ik deden voor het ontbijt nog mee aan een wandelsafari. Caroline en Gina bleven nog even liggen. De safari was beperkt tot een wandelingetje van zo 'n drie kwartier langs de Tsavo rivier. Wij waren naast de gids de enige deelnemers. Leuke soorten die gezien werden waren krokodil, Afrikaanse visarend, Savanne-arend, Nimmerzat en Griel. Daarna met z'n allen ontbeten - wel een beetje met lange tanden - met uitzicht op de Kilimanjaro en daarna op weg naar Mombassa.

Stephen waarschuwde ons dat de weg naar Mombassa deels erg slecht was. Het eerste deel viel mee. We reden op een onverharde weg een stuk door het park, waar het erg rustig was. We zagen nog Gierparelhoenders, een familielid van het Helmparelhoen, die we al meerdere keren tegen waren gekomen.

We kwamen op de weg naar Voi, waar we Stephen gevraagd hadden te stoppen om geld te kunnen halen bij de bank. De weg naar Voi was halfverhard en niet best, maar we hadden het slechter meegemaakt. In Voi hadden we snel een bank gevonden, waar we na enig vragen en proberen inderdaad geld uit de muur kregen met één van onze plastic kaartjes.

Verder ging het richting Mombassa over een prachtig geasfalteerde weg, de tweede in onze vakantie. Nog voor Mombassa veranderde dat weer en de kuilen waren groter dan ooit tevoren. Het was ook erg druk geworden op de weg en al die slingerende auto 's maakten het er niet veiliger op. Uiteindelijk kwamen we zonder kleerscheuren in de buitenwijken van Mombassa. Hier weer het vertrouwde beeld van veel mensen op straat, overal huisjes, opgetrokken uit diverse materialen en allerlei winkeltjes.

We arriveerden bij de Severin Sea Lodge. Een enorm hotelcomplex, direct aan de Indische Oceaan. We checkten in en kregen twee kamers toegewezen vlakbij de zuiveringsinstallatie van het hotel. De stank die dat met zich meebracht kwam via de airco in de kamer terecht. Dat was de eerste keer dat we niet tevreden waren over de reis. We besloten meteen protest aan te tekenen. Dat hielp, zij het dat het enige tijd en veel geduld vergde. We kregen de dag erna twee kamers bij het zwembad, die met elkaar verbonden waren. Ideaal en overal dicht bij! Op de foto zijn het de twee meest rechtse kamers aan de overzijde van het zwembad.

De rest van de vrijdag luierden we lekker op de ligbedden in de tuin van het hotel, zwommen wat en lazen een boek. De volgende morgen was het oudejaarsdag en mijn verjaardag. 's Ochtends lekker ontbeten, daarna van kamer gewisseld en op naar de ligbedden in de tuin. Erik, Caroline en ikzelf wilden gaan ballen in de zee. Ik zei uit de grap nog: "Kijk uit voor zeeëgels", zonder dat ik wist dat die er inderdaad waren. Onderweg naar de waterlijn werden we opgewacht door een Keniaanse jongen, die ons de weg naar het water wel zou wijzen, want het drooggevallen slik bleek een restant te zijn van een koraalrif. De jongen die zich Captain Cooke noemde, wees ons de weg langs scherpe stenen en ondiepe poelen waar inderdaad nogal veel zeeëgels leefden. De ongevraagde strandsafari leverde een aantal mooie grote schelpen op, zeekomkommers, een zeeslang en een morene naast de al genoemde zeeëgels. Halverwege kreeg ik argwaan en vroeg wat het moest gaan kosten. "The price was no problem", was het antwoord, maar ik wilde toch wel graag weten wat het kostte. Captain Cooke vroeg 3000 Keniaanse shillingen, zo 'n zevenendertig euro voor een rondleiding van een uurtje. Ik bood hem 1000 en nog eens 1000 als hij de volgende dag nogmaals een rondleiding wilde geven. We zouden dan onze camera meebrengen om alles op de gevoelige plaat vast te legen. Hij wilde die tweede 1000 shilling vooruit, maar ik wilde er over nadenken en beslissen als we terug op het strand waren. Het "You are smart" beschouwde ik als een compliment, hoewel ik nog steeds niet het idee had dat ik de Keniaanse manier van handeldrijven in de vingers had.

Zwemmen in zee bleek alleen bij hoog water aantrekkelijk. Dan had je geen last van de stenen. Het water was warmer dan lauw en zodoende werd er meer in het zwembad gezwommen dan in zee. De tuin werd deze dag omgetoverd tot restaurant met een podium voor optredens. 's Avonds werden we eerst met champagne ontvangen, daarna heerlijk genoten van het buffet. Tijdens het eten was er muziek en vanaf 10 uur was er een show met theater en kleding uit diverse Afrikaanse landen, begeleid door tromgeroffel en muziek. Helaas hebben we van de optredens geen foto 's, maar alles staat wel op de film. Na afloop was er een groot vuurwerk vanaf een platform in zee voor het hotel. We hebben tot zo 'n 02.00 uur buiten gezeten en hadden een hele leuke en aparte jaarwisseling.

Nieuwjaarsdag hebben we "Captain Cooke " wel zijn beloofde 1000 shillingen gegeven, maar niemand had echt zin om vroeg op te staan en nogmaals de moeizame weg over het drooggevallen strand te gaan. We vermaakten ons deze dag met wandelen, lezen, kaarten, volleyballen en zonnen. Dat alles afgewisseld met een hapje en een drankje was goed uit te houden en niemand had dan ook spijt van de verlenging van de safari met deze strandvakantie.

Op nieuwjaarsdag besloten Erik, Caroline en ik te gaan duiken. Dat was altijd al een wens van mij en nu was er een mooie gelegenheid voor. We kregen eerst een voorproefje om te kijken of het iets voor ons was. Het bleek te bevallen en we kregen de dag erop drie kwartier les in het zwembad. Best wel even wennen aan de druk op je oren, het ademen door een mondstuk en zorgen dat je duikbril schoon blijft. Shee, de instructeur, bleek naast een goede leermeester ook heel humoristisch. Twee uitspraken die mij bijbleven: "Don't worry, I don't touch your breasts" bij het omgespen van de zuurstof tank en "an elephant" toen ik "soepel" overboord sprong. We konden er hartelijk om lachen.

Helaas geen foto 's van de duik in het rif de dag erop. We moesten vroeg uit de veren en Gina bleef lekker uitslapen. Wij hadden een fantastische ervaring. Mooie vissen, die we ook nog eens voerden, een schitterend rif en drie kwartier lang genieten van de prachtige onderwaterwereld. Zeker iets om in de toekomst nogmaals te doen.

De apen (vervet monkeys) in de tuin waren gek op de resten die achter gelaten werden in de prullenbakken. Dat leverde onderstaande leuke plaatjes op.

Er was een jongen van het animatieteam die zich elke dag wel meldde bij ons. Hij kwam altijd vragen of we mee wilde doen met één van de activiteiten, wat we regelmatig deden. Zijn speciale aandacht ging uit naar Caroline, waarvan hij graag extra oefeningen voorgedaan kreeg om ze weer te gebruiken bij zijn lessen. Zijn woorden, toen hij hoorde dat Caroline met zo'n twintig turnsters tesamen trainde: "Oh Caroline, if I only could be there!" werden een gevleugelde uitspraak. "Your father must arrange something, so that I could come to Holland", gaf aan dat hij dromen had die wij niet konden (of wilden) verwezenlijken, maar het was wel aandoenlijk.

Iedere ochtend wachtten een viertal ligbedden vlak naast het strand met schone handdoeken op ons, keurig verzorgd door een van de hoteljongens. We maakten er dankbaar gebruik van.

Maar aan alles komt een eind en zo ook aan onze Keniavakantie. Op donderdag 5 januari werden we 's ochtends vroeg weggebracht naar het vliegveld in Mombassa. Na een binnenlandse vlucht van 40 minuten naar Nairobi stapten we over in een Boeing van Kenya Airways die ons terugbracht naar Amsterdam. Rond zes uur 's avonds landden we op Schiphol en namen we de taxi naar huis. Opvallend hoe goed de wegen zijn in Nederland na het gehobbel in Kenia.

Het was voor ons - na alle mooie vakanties die we reeds hebben gehad - wel de meest speciale en we denken er nog steeds met veel plezier aan terug. Goodbye, Kwaheri Kenya!

Home